در روايت صحيح رسيده : چون عبد نماز بجاى آورد ، سپس به شكرانه سر بر زمين نهد ، خداى تبارك و تعالى حجاب ميان بنده و فرشتگان را برمىدارد ، سپس مىفرمايد : اى فرشتگان من ! بندهء مرا بنگريد كه وظيفه‌اى را كه بر او قرار داده بودم ادا كرده و عهدى كه با او بسته بودم تمام نموده ، سپس به شكرانهء اين نعمت كه به او عنايت كرده‌ام به سجده افتاده است . فرشتگان من به نظر شما او را چه پاداشى نزد من است ؟ فرشتگان مىگويند : پروردگار ما ! پاداش او رحمت توست . سپس خداوند بزرگ مىفرمايد : پس از آن چه ؟ عرضه مىدارند : كفايت مهماتش . مىفرمايد : پس از آن چه ؟ امام مىفرمايد : چيزى از خير نمىماند ، مگر آن كه فرشتگان مىگويند و خداوند مىفرمايد : پس از آن چه ؟ پس فرشتگان عرضه مىدارند : پروردگارا ! ما ديگر چيزى نمىدانيم ، خداوند مىفرمايد : به پاداش او ، همان‌گونه كه او مرا سپاس گفت ، من نيز او را سپاس گويم و رو به او كنم و وجه خود را به او بنمايانم « 1 » ! پس از اين مقدمات يك بار ديگر به جملهء اول روايت « مصباح الشريعة » بنگريد كه حضرت صادق عليه السلام فرمود : واللّه قسم آن كه سجده حقيقى گرچه در تمام عمر يك بار آورد زيان نكرد !

--> ( 1 ) - من لا يحضره الفقيه : 1 / 333 ، باب سجدة الشكر ، حديث 979 ؛ بحار الأنوار : 83 / 205 ، باب 44 ، حديث 19 .